En zo ploeteren wij voort

Het volgende mailtje stuurde ik gisteravond naar een paar meelevenden in onze omgeving.

- Lieve vrienden,

Vannacht was de verloskundige bij ons en zij stuurde ons direct door naar het ziekenhuis. Sinds donderdagavond heb ik ontzettende last van mijn onderrug. Later kwam er ook zware buikpijn bij, en voortdurende last van harde buiken. Slapen zit er niet echt meer in en ook lopen is niet plezierig.

Vanmorgen in het ziekenhuis zijn het kleine meisje en ik uitgebreid onderzocht. Er zijn hartfilmpjes van de baby gemaakt en ik kreeg allerlei echo's.
Er is niets negatiefs te vinden, ook geen blaasontsteking, maar wat het wel is? Uiteraard waren we erg opgelucht dat ons meisje in orde is. En ik mag gelukkig zes paracetamols per dag!

Dit was het even, groetjes, Adriana en bewegende -

Inmiddels ben ik 30 weken zwanger. Stiekem wilde ik dat ik een week of zes verder was. Dan hadden we gezegd: kom er maar uit, meisje!

Mijn oma (92 sinds een maandje) loopt soepeler dan ik momenteel. Het duurt ettelijke minuten voor ik mezelf vanuit poephouding op een stoelzitting heb laten zakken. Weer opstaan is helemaal ehm, apart.

En zo ploeteren wij voort. De omstandigheden zijn van voorbijgaande aard, houd ik me voor. Het is voor het beste doel van de wereld!