Oh, lonesome me (Liefdesverhaal 1)

In de wijk van het dorpje (onder de rook van Rotterdam, bij noordoostenwind) waar ik vroeger woonde was een miniem winkelcentrumpje. Drie winkels naast elkaar. Toen dat winkelcentrumpje een hangplek avant la lettre werd, waren er nog twee winkels.

Vaak zaten wij als pubers daar op een vensterbank te hangplekken. En naar de zusters te kijken. Zusters, omdat als wij daar zaten wij uitkeken op een lange laan, die eindigde bij een hoofdgebouw van een Psychiatrische Inrichting. Dan kwamen er wel eens zusters winkelen daar.

Wij keken elkaar dan veelbetekenend en grijnzend aan. Waarom? Dat wisten wij niet, maar dat hoorde zo.

In datzelfde Psychiatrische Ziekenhuis heb ik later een jaar als vacantiehulp gewerkt, na geslaagd te zijn voor de MULO, en gestopt te zijn op de PABO.

Ik werkte daar op de Arbeidstherapie, daar werden opdrachten van zaken uit Rotterdam aangenomen. De "patienten", zoals ze toen nog genoemd mochten worden, werden door ons altijd terug gebracht naar het paviljoen waar zij woonden. Daar ontmoette ik bijzondere mensen en natuurlijk de zusters, waar ik eerder veelbetekenend en onwetend over grijnsde.

Ik ontmoette hen nu op een ander en minder besmuikt niveau, en kon goed met een aantal opschieten. Ik was wat jong, dus mijn aandacht ging uit naar de INAS stagiares.
Op één was ik verkikkerd. Ik was verliefd, maar kon daar als beginner op het liefdespad nauwelijks mee om gaan. Er waren veel en gezellige contacten, maar mijn kennis of besef van signalen was nihil.

Tot na een gezellig biertje in een café, en wat te bikken op haar kamer met vrienden erbij, zij terloops mededeelde, dat dit haar laatste week op stage was.
Op die storm van gevoelens, die toen bij me opkwam had ik niet gerekend en kon ik niet reageren.

Ik ben kapot in een druilerige regen op zaterdagavond naar huis gefietst. Daar heb ik zachtjes wel tien keer de single van Neil Young gedraaid: Oh Lonesome me...Vooral bij de zin: I bet she's not like me werd het me erg duister en donker.

Zondag.
Met een leeg gevoel naar de hangplek bij de winkels gegaan. Vaak zat ik daar eerst, omdat mijn vrienden eerst nog naar de kerk moesten.

Mijn knieën klapten toen ik dacht dat ik haar de laan uit zag komen. Zij was het.

Zij kwam bij me zitten. Ik kon niet anders als redeloos ratelen. Tot zij voorstelde een eindje om te gaan, zij en ik. Het feit om nog een poosje met haar en bij haar te zijn was overweldigend én beangstigend. Zonder anderen!

Wij gingen een eindje fietsen, zij achterop. De storm raasde door mijn lijf en geest. Wij fietsten naar de dijk aan de rivier. Daar gingen wij wandelen over de dijk. Hand in hand. Wat voelde dat anders als die andere puberliefdes die ik ooit had. Warmer en vooral veel nerveuzer.

Wij hebben de middag met zijn tweeën vrijend doorgebracht onder aan de dijk.
Wij hebben ook de avond en een deeltje van de nacht vrijend doorgebracht onder aan de dijk.

Terugwandelend naar haar kamer in het zusterhuis hebben we innig afscheid genomen en de volgende dag zou haar stage voorbij zijn.

Zwevend ben ik naar huis gefietst.