Werk enzo.

Inmiddels ben ik al een maand thuis. Ik onderhoud regelmatig telefonisch contact met mijn teamleidster, en ben nu twee keer bij de bedrijfsarts geweest.
Bij het eerste bezoek noteerde de bedrijfsarts mijn scala aan klachten, krabde wat aan zijn kin en zei: 'Het zou me niets verbazen als je wormen hebt.' Uhm, que? Maar natuurlijk. Dat ik daar zelf niet aan gedacht heb!

Wormen dus. Modelletje spoel of lint? Spannend hoor! Ik ben vervolgens direct naar de huisarts gegaan voor een formulier van het artsenlab, want er dienden bloed en poep onderzocht te worden.
Na anderhalve week kwam de uitslag: niets. Geen worm te bekennen. Gelukkig maar. Aan de andere kant ben ik weer terug bij af, want waar komen mijn lastige kwaaltjes dan vandaan?
Inmiddels ben ik geneigd om te denken dat ik gewoon pech heb. Er zijn vrouwen die fluitend de maanden vier tot en met zes volbrengen, er zijn er ook die hun hele zwangerschap een innige relatie met hun toiletpot hebben.

Een paar huizen verderop in onze straat woont een stel dat ook een kindje verwacht. Zij is net zo ver als ik, en is inmiddels opgenomen in het ziekenhuis met vroegtijdige weeën en een baarmoeder die niet doet wat de bedoeling is. Zoiets zet je wel aan tot relativeren, nomaden.

Neemt niet weg dat ik beperkt ben. Ik leef bij de dag, en als er iets op de agenda staat dat veel energie kost dan zal ik daar rusttijd omheen moeten bouwen.
Wel heb ik met de bedrijfsarts afgesproken dat ik ga proberen om per week twee halve dagen te werken. Op dinsdag en woensdag van elf tot half vier. Nadeel is natuurlijk wel dat ik dezelfde hoeveelheid reistijd (drie uur) heb, zodat het alsnog 'lange' dagen worden.
Morgen ga ik beginnen. Ik heb al veel gewonnen als ik mijn werklocatie weet te bereiken zonder drie keer kotsend de bus te hoeven verlaten.

Uiteraard zijn er ook genoeg leuke en fijne zaken te melden. Ons meisje doet het prima, ze groeit volgens schema en buitelt en draait! We zetten regelmatig een knuffelbeest-met-ingebouwd-muziekdoosje op mijn buik en bewegende kletst wat af met zijn dochter.
We groeien in onze rollen van aanstaande papa en mama. We praten veel over onze gedachten, zorgen, ideeën en verwonderingen.

Gisteren hebben bewegende en zijn vader het grootste gedeelte van de babykamermeubeltjes in elkaar gezet. Het wordt zo leuk allemaal!
Natuurlijk zijn we daarna alles schoon gaan maken en alle kleertjes die ik vorige week al gewassen had (nestdrang) in de kast gaan leggen... heerlijk, oeverloos trutten met shirtjes in maatje 50, microsokjes en roze rompertjes met 'GIRL' er op (nee, die laatste heb ik niet zelf gekocht!).

De wagen is er, de box, het autostoeltje en nog veel meer. Eigenlijk boeien al die materiële zaken me niet zo. Ze zijn noodzakelijk en tuurlijk, doordat ze dat zijn is het leuk om ze aan te schaffen in de vorm, kleur en uitvoering die wij het coolst vinden. Ik zou liegen als ik ontken dat ik uit mijn dak ga van het wipstoeltje in chocoladebruin en ijsblauw met ingebouwde beestenslinger.

Het belangrijkste is, dat ons meisje het fijn vindt en goed heeft bij ons. Al het andere is bijzaak.