Ziekjes

Anna Lucie heeft een virusje opgepikt. Het is heel erg zielig. Ze is doorschijnend wit, loopt van onder en/of boven leeg zodra ze een half flesje op heeft en is heel stilletjes. Onder alle ellende blijft ze glimlachen. Ik heb een stoere dochter.

Natuurlijk zaten we, zoals ouders met-een-eerste doen, op zaterdagavond bij de huisartsenpost van het dichtstbijzijnde ziekenhuis.
De arts wist ons gerust te stellen. Voor het grootste gedeelte. Ze droogde niet uit en keek nog alert genoeg, vond hij.

'En babies kunnen heel wat hebben hoor mevrouw!'

O vast. Maar we vonden het nog steeds een beetje eng.

't Is nu op en af. Soms lijkt het beter te gaan met haar, maar ze valt net zo makkelijk weer terug. Af en toe een beetje ORS-oplossing geven, alles zo comfortabel mogelijk maken voor haar en afwachten. Meer kunnen we helaas niet doen.

Vader en moeder doen inmiddels met haar mee, zij het in mindere mate. Ik heb een emmer naast mijn bed en bewegende moest van de week in de supermarkt een noodstop op het personeelstoilet maken.
Als wij ons al niet zo lekker voelen, hoe zou het dan voor haar zijn? Dat lijkt me nou een van de redenen voor het feit dat je je van je allervroegste jaren weinig tot niets herinnert.

We bekijken het ook wel positief hoor. Anna Lucie werkt aan haar immuunsysteem en ik raak met een beetje geluk rap een paar kilo's kwijt. We eten bijna niks (besparing!) en dus al helemaal niet buiten de deur (nog meer besparing!).
Helaas hebben we maar twee weken vakantie met z'n drieën en die zijn gisteren ingegaan. Hopelijk zijn we snel weer op de been/in de wagen. Leuke dingen doen.