Pech

Wat een pech!

Dat dacht ik, toen ik vanuit een reddingsboot Schiermonnikoog uit mijn blikveld zag verdwijnen.

Ik was voor een lekkere uitwaai- en strandvacantie naar Schiermonnikoog gegaan, voor de vierde keer. Ik ben helemaal maf van dat eiland: breed strand, veel strand en vooral een wandelstrand.
Ik kwam op een maandag aan.
Het plan was even boodschappen te doen en dan naar het strand voor een aantal uren.

Teruglopend van de winkel voel ik mijn rechterbeen en rechterarm "leeg" lopen en verslappen.

Allerlei alarmbellen rinkelen zachtjes maar doordringend achter in mijn hoofd.
Ik weer niet wat me overkomt en toch ook weer wel.
Is dit het dan? Gaat het hier aflopen, alleen op een eiland, ver weg van wat en wie ik ken?

Ik ga niet naar het strand nu.
Ik blijf in het appartement, ga in de zon zitten en puzzel wat.
Tot ik mijn handschrift zie.
Ik hang wat rond in de kamer, en ga ongerust slapen.

De volgende dag vroeg besluit ik toch naar het strand te gaan, een kilometer lopen.
Aan de vloedlijn, terwijl het eb is, mijmer ik, of ik naar de eb-lijn toe wil.

Dan snap ik, dat het anders zal gaan lopen deze keer.
Ik hobbel, strompel de kilometer terug pak mijn spullen in, loop naar de balie en vertel daar dat ik een serieus probleem heb en dat ik hulp nodig heb.
Het is dan 10:00 uur.
Na een ambulance, een reddingsboot en en andere ambulance is het 11:00 uur en ben ik in het ziekenhuis in Dokkum op de Stroke Unit.

Daar gaat ze ...

Het is al weer een lange tijd geleden sinds ik een beeld van het Klein Kind toonde...
Dus bij deze, een updeet van een maand terug!

Keeske doet nog steeds aan muzieken...

Terugkeer naar het verleden
En een prettige...
Wat vond ik dit mooi, en bij het weerzien nog mooier...

Voorbeschouwingen

Ik zit op een opblaasbare bank en ben bijkans doof van de brulpruik, die ik opgezet heb.
Mijn linkerarm leidt een eigen leven, doet niet wat ik wil. De juichbandjes die ik om mijn pols heb én de WK duim aan mijn hand zorgen voor een continu Hitleriaanse groet naar de televisie.
De pletterpet knelt mijn brulpruik en bloedsomloop in mijn hoofd af, zodat mijn energy shirt langzaam diep oranje kleurt.

Op de lage tafel voor me staan diverse relikwieën uitgestald: er zijn Bungels, Go Go's, Buddies en Beessies in verschillende opstellingen gesitueerd.
Er is een 4-4-2, een 4-3-3, een 4-5-1, een 5-3-2 en voor alle zekerheid een 6-4-0 opstelling gesitueerd op de tafel.

Nog één week...
Als ik het haal.

De laatste

Dit is Arie, de laatst overgebleven kater.
Wij zijn als enigen in mijn huis als levende bewoners.

Arie blonk vroeger niet uit in slimme acties, doordacht handelen of wezenlijk kattengedrag.
Hij is ook nooit betrapt op dat soort zaken.
Waar hij wel in uitblinkt is onverwachts en loeihard mauwen, zonder dat ik daar een aanleiding voor zie. Hij kijkt dan nog even met een blik van "Zo!" en gaat weer over tot de orde van de dag,

Met het verdwijnen van zijn moeder en vader is hij de laatste der Mohicanen van een lichting, die ik bijna 19 jaren heb gehad.

Het mauwen, luid als wat, is er nog, maar Arie heeft een opportunisitisch besluit genomen lijkt het. Hij heeft beslaoten, dat IK zijn grootste vriend en toeverlaat ben. Dat resulteert in lief en aanhankelijk gedrag , en zoals het katten betaamt, als het hém uitkomt.

Verder gaat hij gewoon door met zijn onvoorspelbare gedrag: bijna van de bank vallen als hij mij een kopje wil geven, onvoldoende op een stoel springen en dan even met zijn nagels hangen, strietsen en bietsen als ik aan het eten bezig ben.

Arie lives forever...

Joop is bezig met zijn laatste en defintieve reis. Bijna 19 jaren zijn wij vriendjes geweest.

Van zijn kant met een onvoorwaardelijke en spinnende overgave. De gesprekken tussen ons gingen over niets en leken geen inhoud te hebben. Maar als hij na een goed gesprek zachtjes zijn nagels in mijn been zette, wisten wij beiden genoeg: tijd om aan te halen!

Nu ligt hij in dezelfde stoel.
Nu ligt nij op dezelfde manier.
Nu ligt zijn maatje weer naast hem.

Af en toe komt hij zich nog laten aanhalen, maar hij is al zachtjes op reis gegaan...

Dag lieve jongen...

Keeske doet nog steeds aan muzieken...

De slet is er niet meer...

Ze liggen een beetje onwennig en veel kijkend naar mij in de stoel.

Joop en Arie.
Mijn twee katers.

De afgelopen weken hebben zij Poeteboet gezelschap gehouden. Zij lagen dan met zijn 2-en, en poes Poeteboet ging op hen liggen. Lekker warm...
Zij, de katers, vonden dat goed.

Tot op het laatste moment zelfs.
Toen ik woensdagavond voor de honderdste keer naar de poes keek, lagen de mannen allebei aan een zij van haar.
Maar zij lag nog exact zo als een minuut, vijf minuten, een kwartier, een half uur, een uur geleden.

Ik ben er naar toe gegaan en haar gevoeld en geaaid. Zij was aan het koud worden en aan het verstijven. Zij was rustig en kalm vertrokken.

Ik heb de mannen op een andere stoel gelegd, en een serie tranen geplengd om mijn Poeteboet.

Dag, lieve slettebak...

Ze liggen er een beetje onwennig bij.
Joop en Arie.
Mijn twee katers.

Dit is Sascha.
Zij is een poes van bijna negentien jaren en de tijd gaat een beetje aan haar vreten.

Een poes, die vroeger niets moest hebben van andere katten wat dicht bij haar, en die ook niet te vriendelijk was tegen andere mensen als ik.

Later toen ik alleen kwam te wonen veranderde zij in een godvergeten slettebak, die voor iedereen op haar rug dook, om aangehaald te worden.

En nu.
Nu gaat de tijd een beetje aan haar vreten.
Zij eet niet meer zoveel en soms nog minder...
Soms likt zij er een beetje aan.
Drinken doet zij nog wel.

En zij gaat ook veel bij de "mannen" Arie en Joop zitten, die haar nu genadig tolereren, als zij als lichtgewicht op hen gaat liggen.
Zij heeft het dan erg naar haar zin en spint wat.

Zij komt naast me op de bank zitten, rolt wat ouwelijk op haar zij of rug, om nog even wat slettebakkerigs te doen.

En ik?
Ik troetel haar, slettebak wat met haar, aai haar.

En ik kijk elke morgen of zij er nog is.

Het zal niet lang meer duren, maar sodeju, wat heeft zij een lekker en lang leven gehad....

Nadenken over Reclame...

De titel van dit stukje klopt natuurlijk niet. Het is een tegenstrijdigheid in woorden.
Reclame is niet bedoeld om na te denken.
Reclame is bedoeld om na het zien je creditcard of portemonnee te grijpen, de straat op te rennen en met zijn allen te roepen: "Ja! Dat willen wij kopen! Hebben! Aanschaffen! Hoe hebben wij ooit zonder gekund!"
Toch wil ik wagen om van een reclame te verhalen, en er achter aan vragen die direct bij mij opkwamen te vermelden.

De Reclamespot.

Wij zien een jong meisje blij in een vliegtuig rondstekkeren, met opvallend veel malen haar armen omhoog. Nee, er is geen kaping gaande. En nee, zij roept de passagiers niet op tot het doen van de "Wave". Haar leven is op een of andere manier veranderd.
Een stem verhaalt van een droef en onzeker leven toen zij nog niet op de hoogte was van deodorant X, en zij als stewardess zich constant moest afvragen, of de passagiers haar geur niet roken en er iets van vonden.
Gelukkig is haar leven nu compleet veranderd ná de ontdekking van merk X, en kan zij, in plaats van de mensen te helpen en te voorzien van eten, fijn door het vliegtuig heen wapperen met haar armen omhoog bij elke mogelijkheid. De reclame sluit af met de opmerking, dat X twéé keer meer beschermt.

De vragen, die bij mij opkomen zijn de volgende:
* Was de sollicitatiecommissie die haar aannam gezamenlijk verkouden?
* Staat dat wapperen symbool voor zelf een vliegtuig willen zijn?
* Wat is die complete verandering, zij is nog steeds stewardess?
* Beschermt twéé keer meer. Als wat? Als veiligheidsriemen? Als Tena Luiers?
* Waarom hangt zij niet meer zo irritant met gestrekte armen boven passagiers als voor de ontdekking?

Ik ga voor U, mogelijk geinteresserde lezer, niet meer direct naar het toilet als er reclame op de TV komt. Neen, ik ga reclame kijken en me dingen afvragen...

De Eerste van het Jaar

Het is 2010.

Ik heb een kleine 48 jaar in de vorige eeuw geleefd, en blijf me verbazen over jaaraanduidingen als 2010..., het blijft een vreemd verschijnsel voor me, ook na 10 jaar.

Iedere voorbijganger, bezoeker en/of lezer van dit blog:

De Beste Wensen voor die 2010 uit het Oosten van het land.

De laatste van dit jaar...denk ik

Toch, ondanks de relatieve rust hier op het blog, een schat van een Kerst/Oud en Nieuwkaart ontvangen met een grandioos stuk er op...

Bij die wens sluit ik me aan, en wens evt lezers vooral veel plezier in het aanstormende jaar!

Aan de late kant...

Met een licht schaamrood op de bebakkebaarde kaken besef ik, dat 24 november voorbij is gegaan. De dag dat Nichie jarig is of in dit geval was...

Is het de oorverdovende stilte die hier heerst dat ik het vergat...?
Is het mijn drukke dagschema kwa werken?
Is het Korsakow?
Is het El Nino? Het Klimaat?

Wij, mijn MPSsen en ik weten het niet, of niet helemaal...

Maar dan toch, aan de late kant inderdaad, alsnog de Oostelijke Van Hartens naar het Westen gezonden...

Een gevonden pareltje...

Uit de uiterste hoeken van Youtube opgeduikeld, een breekbare uitvoering...

Keuze van leven

In de hedendaagse wereld én maatschappij is het niet eenvoudig te leven.

Daar is:
- de opwarming van de aarde, waar ik mij bezig mee moet houden en die mij bezig houdt,
- het wereldwijd terrorisme, samengebundeld in de spooknaam Osama Bin Laden,
- de mexicaanse griep en aanverwante besmettelijkheden,
- de economische crisis, die rondwaart als de zwarte pest,
- de kans dat G. Wilders dit land zal gaan leiden in de naaste toekomst.

Door al deze zaken heb ik nauwelijks genoeg tijd over om na te denken over zaken die er écht en nóg meer toe doen als de bovengenoemde problemen.

Zoals daar zijn:
- "match" ik wel met mijn relatie???
- passen onze namen wel bij elkaar???
- hoe zullen eventuele kinderen heten???
- ben ik wel aantrekkelijk???
- wie was ik in een vorig leven???
- hoe zou ik heten als ik een pornoster was???

Gelukkig!!!
Op dié vragen zijn antwoorden!

Gewoon een nummer SMSsen met de gegevens van jezelf en bingo: die donkerte is opgelost en verlicht!

Wat kán het leven eenvoudig zijn...

Keeske muziekt na het zomerreces

In de krochten van de verleden tijd vind ik regelmatig pareltjes.
Ligt het aan de leeftijd?
Ben of word ik wat melancholiek?

Ik denk het beide, met het aankomen in rustiger (levens)vaarwater, waarin de belangrijkheid van dingen andere proporties gaan aannemen...

Hier is een (voor mij) pareltje,
Geniet ervan.

Klein Kind

Suzi, mijn klein kind, heeft laten merken, dat ze me herkent.
Toen ik de trap daar op kwam, en zij me zag, imiteerde ze mijn rokershoestje...

De paar keren, dat ik haar uit bed haalde, hetzelfde: het rokershoestje..

Met een big smile!

PANDEMIE!

Sommige dingen verbijsteren mij ten zeerste.

Moeilijke gezichten en de wenkbrauwen wat naar beneden; een microfoon bij een man (of vrouw ) in een witte jas, stofkapjes voor de mond. Gegoochel met cijfers waar ik niet helemaal uitkom; is er weer SARS?

Ja, alleen met een andere naam, we noemen hem nu mexicaanse griep. Als een lopend vuurtje gaat dat de wereld over en het wordt geclassificeerd als Pandemie in de zesde graad. Dit met vaste en wat zwaardere stem medegedeeld aan tientallen journalisten, die in een kleine ruimte hoestend wachten op die mededeling.

Pandemie in de zesde graad, of alarmfase 6...

Waarom storten de mensen zich met zo'n gevaar niet gillend naar binnen bij apotheken? Gijzelen zij geen dokters, bezetten zij geen ziekenhuizen? Pandemie! Een wereldwijde bedreiging voor de gezondheid van ons allemaal!

Een gegoochel met cijfers levert verontrustende cijfers op over deze Pandemie

Wereldwijd zijn er momenteel 21.940 besmettingen geconstateerd en 125 sterfgevallen gemeld.

Pandemie, Pandemie...

...eh, gegoochel met cijfers?


Wat gegoogle met cijfers op het internet levert mij ook cijfers op:

Tuberculose: Jaarlijks 9.000.000 besmettingen en 2.000.000 overleven dit niet, wereldwijd
Kanker: 7.900.000 mensen overlijden jaarlijks aan deze ziekte, wereldwijd
HIV/Aids: Er zijn op de wereld 32.500.00 mensen besmet met het virus, en per jaar overleven 2.000.000 mensen dit niet.
Honger: Op dit moment zijn er in de wereld 963.000.000 mensen die ondervoed zijn...

Maar dat is, bij mijn weten, niet geclassificeerd als Pandemie.

Old Uncle

Als Oom, en als ervaren Neil bezoeker: eventjes her- en weder opfrissen!

Rockin’ in the Free World

Dit is buurman R., a.k.a. BuRu:



En dit is ome Neil:

BuRu en ik waren gisterenavond aanwezig bij het concert van Neil Young in Ahoy'. Wat een geweldig optreden! Geen toeters en bellen, een sfeer alsof we met z'n allen in een grote huiskamer zaten waar toevallig een aardige oudere oom een moppie muziek kwam spelen. Genieten!

Meestal hoop ik dat de support act zo snel mogelijk opzout, maar Admiral Freebee had van mij best nog wat langer door mogen gaan.

(En wat ook zo fijn is... Ahoy' ligt praktisch in onze achtertuin, met vijftien minuten lopen zijn we weer thuis. Dit in tegenstelling tot de medeconcertgangers die zo te zien nog lang in de file op de parkeerplaats zouden staan.)

Het heeft een tijdje geduurd voordat we ome Neil voor het eerst live zagen, maar het is het wachten meer dan waard geweest. Hopelijk was het niet voor het laatst!