De paden op!

Een beetje beschamend is het natuurlijk wel. Tot een paar weken geleden had ik al tussen de (ruwweg) vijftien en twintig jaar niet op een fiets gezeten. Niet actief tenminste, achterop vond ik geen probleem. U kent de uitdrukkingen 'When pigs fly' of 'When hell freezes over'? 'Als Adriana gaat fietsen' paste daar prima tussen.

Nu woon ik in een stad waar fietsen best overbodig is. Met tram, bus en metro kom ik overal. In mijn kelder stond een blauw Batavusje (model spartaans) al decennialang ruimte in te nemen. Compleet met inmiddels dode bandjes, een kaduuk achterlicht en een indrukwekkende verzameling spinnenwebben, al dan niet bewoond.
bewegende, fanatiek fietser, had zich voorgenomen het karkas nieuw leven in te blazen. Om de een of andere reden kwam het er niet van. Waarschijnlijk zag hij in dat er geen eer aan te behalen viel.

Mijn vader, die het ding ooit voor mij heeft aangeschaft, zag er nog wel brood in. 'Breng 'm nou gewoon eens naar de fietsenmaker!' Uhuh. De fietsenmaker ziet me aankomen. Twee scenario's waren naar mijn idee mogelijk: de man zou verlekkerd en met glinsterende oogjes het Oudheidkundig Museum gaan bellen nadat hij mij naar huis heeft gestuurd met de mededeling dat er heel veel kosten aan de renovatie verbonden zouden zijn en ik de fiets maar beter bij hem kon laten voor bruikbare onderdelen, of ik zou hem uit het rek met sloten en fietsbellen moeten hijsen waar hij, op mijn fiets wijzend en amechtig hijgend van het lachen, in was gepleurd.

Misschien was het toch tijd om een nieuwe aan te schaffen. In de reclamefolder van een grote fietsenboer zag ik een leuke. 'Weet je wat', zei ik tegen bewegende, 'ik ga gewoon eens kijken. Alleen kijken.' Want laten we wel wezen, na zoveel jaar moet een mens eerst gedegen vooronderzoek doen.
Enfin, van kijken kwam een rondje rijden (er waren speciaal daarvoor afzethekken en extra politiemensen geregeld) en voor ik het goed en wel in de gaten had reed ik met mijn verse aankoop naar het metrostation (want helemaal naar huis peddelen was uiteraard nog niet haalbaar).

Het grote nieuws verspreidde zich snel. Mijn broer belde om te vragen of we zin hadden om te komen barbecueën. 'En komen jullie dan op de fiets?' informeerde hij met nauwelijks ingehouden lach. Dat had hij vast via mijn moeder gehoord. Volgens zijn zeggen had hij het echter die ochtend op de voorpagina van de krant gelezen. Na nog een paar dagen vol van dit soort hilariteiten begon de omgeving aan het idee te wennen.



Dit is 'm, even tussendoor. Inmiddels heb ik al aardig wat kilometertjes (hoeveel precies valt helaas niet meer na te gaan, aangezien kilometertellertje nummer 1 al na anderhalve week gestolen werd) weggetrapt. Ik hoefde niet eens, zoals mijn broer voorstelde, op zo'n cursus waar men allochtone vrouwen leert fietsen! En het beste van alles: ik vind het nog leuk ook. Heerlijk zelfs. Beter laat dan nooit, zullen we maar zeggen.