Onze volgende stap...
Nadat onze vakantie geannuleerd diende te worden, viel er een leuke aanbieding van de NS in onze brievenbus. Adriana was meteen enthousiast: twee daagjes Antwerpen in een chique hotel voor heel weinig. Ikzelf moest nog even overtuigd worden, want ik zag allerlei werkgerelateerde beren op de weg. Wie weet zou ik in het weekend wel lessen moeten voorbereiden! Natuurlijk bleek dat allemaal mee te vallen, maar ja... een nieuwe baan in het vooruitzicht brengt onnodige stress in mij naar boven.
Terwijl wij eerste klas naar Antwerpen treinden, had ik mijn geheime plannetje al klaar. Weken van tevoren wist ik al dat ik dit weekend Adriana ten huwelijk zou vragen. Heerlijk, die voorbereidingen!
Als Adriana 's nachts sliep, in die dagen voor Antwerpen, werkte ik aan een dik boekje waarin ik schreef over onze eerste stapjes. Van elkaars reageursels lezen op bicat, naar schuchtere e-mailtjes sturen, naar MSN-en en bellen, tot de eerste ontmoeting en nu anderhalf jaar verkering. Dat alles opgetekend op handgeschept papier met dik touw samengebonden; een echt plechtig boekje over het verhaal van onze liefde.
Die nacht in Antwerpen zijn we ons te buiten gegaan aan de luxe van een groot warm bad. Een klein kaarsje verlichtte onze blozende gezichtjes en de schaal met stukjes fruit die we elkaar voerden. Ik had al gezorgd dat ons verhaal in boekvorm lag te wachten op haar hoofdkussen. Fris gedouched ontdekte Adriana het boekje, en liefgeschrokken keek ze me aan: 'Wat is dat nou?'
Knusjes samen op bed hebben we ons eigen verhaal opnieuw gelezen, terwijl buiten de intimiteit van onze hotelkamer Antwerpen het nachtleven inging met gillende sirenes en geroezemoes op straat. Maar die geluiden drongen niet tot ons door. Ons boekje is nog lang niet vol, en bij de eerste blanco pagina keek ik mijn liefde in haar mooie ogen. 'Wil jij met mij aan ons verhaal verder schrijven?' vroeg ik haar, 'wil jij met mij trouwen, Adriana?'
Met woorden en verhalen is onze liefde ooit begonnen, nu al een eeuwigheid geleden. Met woorden van ons eigen verhaal gaat onze liefde verder. Adriana voegde het mooiste woordje toe aan het verhaal: 'Ja!'
10 opmerkingen:
En nu maar wachten op de tweede, derde, vierde, vijfde en zesde druk.
Je zou er toch spontaan van gaan feliciteren, dit soort verhalen.
Van harte!
Schaamteloze romantiek, het bestaat nog. Ongelooflijk. Schitterend. Ontroerend. Jullie zouden het natuurlijk aan Hollywood kunnen verkopen en grof geld verdienen, maar dat zou weer aanvoelen als je ziel verkopen natuurlijk. In plaats van het eerste bod uit te brengen (een kleine euroton had ik in gedachte), houd ik het daarom maar op een eenvoudig en goedkoop (wat geld betreft bedoel ik dan) gefeliciteerd. Gefeciteerd, dus nogmaals. Moge vrouwe fortuna u gelukkig gezind blijven, tot in de kleine uurtjes van het aards bestaan.
*Heft z'n glas*
Hoeraaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa!
* plop *
Feestje?
Wow ! Mooooooooiiiiii. Ik lig gesmolten in een hoopje onder mijn stoel. Hopelijk keer ik snel in mijn normale toestand weer ;-)
* pakt een keukendoekje en dept Nathan op *
Hihihihihi! Dank jullie wel, schattebouten. Wij wennen langzaam aan het idee dat we verloofd zijn! En niet in de laatste plaats omdat we verloven een zuigwoord vinden. Zuigwoord is overigens ook een zuigwoord.
Maar om daar even op terug te komen, het zou leuk zijn als er een andere term voor verloofd zijn bedacht werd. Of bestaat die al en zijn wij niet op de hoogte? Verrijk ons met uw kennis, nomaden.
Woow, zoveel romantiek had ik u nog niet toegedicht. *Ziet hart op tong liggen*
Gefeliciteeeeerd!!! Volgende hamvraag... is er een datum geprikt?
Mmmmmmm ik vind zuigwoord anders wel heeeel goed klinken.
En Adriana, bedankt voor het .. ahum .. opdeppen ;-)
Ik mik op "Blijelkaren".
Mag ik jullie bij deze van harte gelukwensen dat jullie geblijelkaard zijn?
Mooi woord, urbain! Die houden we erin. Enne, thanks!
Cin, wordt vervolgd... ;-)
Een reactie posten