Crying in the Rain (Liefdesverhaal 2)

In 1978 woonde ik in Rotterdam-Zuid. De "boerenkant" voor de echte stadters. Ik werkte in een kliniek voor verslavingsziekten en kon vandaar uit ook een cursus MBO-IW volgen in de 'stad" Rotterdam, part-time.

De cursus was op de Sociale Academie in de Nieuwstraat. Het was de tijd van mondige studenten, inspraak en rampzalige vormingsdagen. Het werd als zeer onethisch beschouwd als je "alleen" voor het diploma aan het studeren was. Je diende jezelf en je handelen wél ter discussie te stellen. Studenten waren mondig, om het even wat er ook gezegd werd en ja, ik ben ook een tijdje "mondig" geweest. Hoog op de barricades, tot ik omkeek en een puinhoop achter me zag.

Aan het eind van het eerste jaar leek het een goed idee een afsluitfeest te geven. Eén van de studenten vond zijn huisje in Dordrecht wel een aangename locatie. Na het vieren op de school van het feit, dat wij "overgegaan" waren, togen we allemaal naar Dordt.

Er stonden voldoende kratten bier in de tuin, er lagen de spiralen van een oude matras voor het barbecuen en daar waren wij met een man of twintig.

Het gemeenschappelijke werd zeker niet vergeten, wij studeerden immers op de Sociale Academie!
Links en rechts werden "moeilijke" gesprekken gevoerd, hand onder de kin, bedachtzaam luisterend naar elkaar, stevig be-amen. Hier en daar werd een onnodige hand op een schouder gelegd ter morele ondersteuning, en schoof men wat naar elkaar toe.

Ik had daar geen zin in na een gezellige hoeveelheid bier, en ging op zoek naar muziek. Daar ging een schoen wringen, want de smaken van de bewoner en mij verschilden. Later bleek dat er alleen een oude Everly Brothers Elpee mainstream kon zijn die avond.

Het werd killer buiten en men zette de gesprekken binnen voort. Het bleek, dat een paar armen voorbarig om schouders heengelegd waren, want er verschenen boze en "moeilijke" blikken, die nu favoriet zijn in GTST.

Ik was aan het dansen. Met een páár anderen.

Bij die paar anderen was ook een leuke medestudente. Het dansen ging van gezellig naar puber-romantisch en er werd smakelijk gezoend. Meer was het niet en zou het niet worden, want zij woonde samen. Door boze en "moeilijke" gezichten heen, hadden wij het knus en gezellig. "Crying in the rain", een perfecte kroelplaat is wel twintig keer gedraaid.

Rond een uur of vier liep het feestje af, en vertrokken er een groot aantal mensen een beetje formeel en stijfjes. Gelukkig zouden wij elkaar pas over drie maanden weer ontmoeten voor het tweede jaar.

De medestudente en ik konden met iemand mee terug rijden naar Rotterdam. De terugreis was één lange zoen...
Ik werd afgezet bij mijn huis en zag de auto mét de leuke medestudente wegrijden. Jammer genoeg zouden wij elkaar pas over drie maanden weer ontmoeten voor het tweede jaar.

Na een goede nachtrust hoorde ik de volgende dag door mijn open raam muziek binnen waaien.
"Crying in the Rain" in een disco uitvoering van Conny Francis...

Nog drie maanden...