In de wandelgangen en het rookhok - Meneer I.

Het is een uur of half zeven in de ochtend. Meneer I. zit in het rookhok. Hij draagt altijd een pyama. Zo'n keurige herenpyama, donkerblauw met een wit streepje. Hij draait een shaggie en vertelt dat hij op de longafdeling ligt.

'Het is niet zo'n leuk verhaal hoor...'

Hij aarzelt even. 'Ze hebben vocht van achter mijn longen weggehaald. Vorig jaar was dat. Een paar weken later was ik hier weer. Met de Kerst.'

Meneer I. schiet vol. 'Ze hebben me opgegeven. Met de Kerst is er asbestkanker geconstateerd. Ik heb nog een week of twee te gaan.'

De tranen lopen over zijn wangen als hij vertelt dat hij niet naar huis kan. 'Mijn vrouw heeft multiple sclerose. Ze kan niet voor me zorgen. Dat is toch maar niks hoor, ik hier en zij in haar eentje thuis. En ik wil zo graag naar huis. Ik kan hier toch niet dood gaan?'

Hij kijkt me vertwijfeld aan. 'Ik weet het ook allemaal niet meer. Ik krijg tabletjes, om rustig te blijven. Straks ga ik met een psycholoog praten. Want hoe moet dat nou toch. Dat is wat hoor, als je al zo lang getrouwd bent en je kan niet naar huis...'

Ik vraag hem voorzichtig of hij heeft nagedacht over de mogelijkheid om naar een hospice te gaan.
'Ja, dat zou beter zijn. Maar daar kan mijn vrouw niet heen, hè. Met haar ziekte. Ach... ik ben 74 jaar, mevrouw. Ik heb een mooi leven gehad. Maar nu gaat het allemaal zo snel ineens. Ik kan er niet meer bij hoor.'

Later die dag spreek ik hem weer. 'Ik heb goed nieuws gekregen! Ik ga naar een verpleeghuis, en mijn vrouw kan mee! Dan zijn we in elk geval samen, die laatste weken...'

We nemen afscheid. Ik pak zijn magere hand in mijn handen, en wens hem en zijn vrouw alle sterkte toe. Hij bedankt me voor de gesprekken die we gevoerd hebben.

Dag, meneer I. Misschien bent u er nog, misschien al niet meer. Ik hoop zo dat u uw rust heeft gevonden.