Anna Lucie heeft vandaag een shirt maat 62 aan

dat weliswaar klein valt, maar toch. Ze weegt bijna twee keer zoveel als bij haar geboorte en is minstens vijf centimeter langer. Kleine meisjes worden heel snel groot.



We wachten nog op het moment dat haar ogen bruin worden. Het zit er niet in, zo te zien. De genen van de oma's zijn sterker vertegenwoordigd: ze heeft een mix van blauw (mijn moeder) en groen (de moeder van bewegende).

Het gaat goed met haar. Ze kan lachen van oor tot oor en kletst wat af tegen haar favoriete knuffel, haar handjes of wie er toevallig boven de box hangt. Ze eet meer dan wat ze volgens het pak Friso zou mogen en krijgt daarom sinds kort de versie voor hongerige kindjes.
Ze is gek op rijden met de wandelwagen (vooral als we ook nog een stukje met de bus of tram gaan), douchen met papa en haar muziekmobiel die tot onze wanhoop maar één liedje afspeelt: 'Old Macdonald had a farm'. Gelukkig verstaat ze nog niets, want we hebben inmiddels een arsenaal aan varianten op Old Macdonald verzonnen en die zijn niet allemaal even geschikt voor tere baby-oortjes.

Morgen gaat ze voor de tweede keer een hele dag naar het kinderdagverblijf. Voorlopig elke vrijdag, en vanaf half augustus ook op maandag. Vorige week zijn bewegende en ik haar samen af gaan leveren. Ik had een voorsprong want al eerder gedaan, maar feit blijft dat Anna Lucie het een stuk leuker vindt dan wij. (Hoewel... de bewegingsvrijheid die ik vervolgens had bij een rondje kledingshoppen was erg fijn.)
Ik heb maar één keer gebeld om te vragen hoe het met haar ging (mama is een bikkel) maar ben haar wel om 16.00 al op gaan halen. Er komen nog dagen genoeg waarop ze tot 18.00 mag/moet blijven, vond ik. Hehehe.

Wordt vervolgd...