Weer beter
Beste nomaden en nomaadjes, met enige vreugde kan ik u berichten dat ons aller mini-Adriana-bewegende weer beter is. Na een lange, lange week met spugen en spuitontlasten, is ze weer haar vrolijke kleine zelf. Verbazingwekkend hoe de geboorte van je lieveling je leven zo kan veranderen. Normaal is ziek zijn iets dat terloops voorbij komt in je leven, je zit het uit, zoekt desnoods medische hulp, en dat is het dan.
Maar als je kind ziek is... dan voel je die Grote Verantwoordelijkheid die zegt 'zorg goed voor haar'. Nu deden we dat toch al, maar toch op zo'n moment realiseer je je dat dat bleke doorschijnende spookje helemaal op jou vertrouwt dat het weer goed komt.
Ik zeg niet dat het leven niet compleet is zonder een kind, we zouden immers ook lang en gelukkig leven zonder ons kindje, maar het zou een ander leven zijn. Op de een of andere manier heb je het gevoel het leven intenser te doorleven dan je al deed. Je wordt op je eigen ik teruggeworpen en we zien tegelijkertijd een spiegel van onszelf in onze dochter. Waarschijnlijk is het een eeuwenoud cliché, maar clichés zijn altijd waar, toch?
3 opmerkingen:
Fijn dat ze weer beter is. En ik neem alle cliche's in deze meteen van je aan.
Helemaal waar, lieve zorgzame ouders!
Het vaderschap heeft mij ook ooit fel belast, heer Bewegende. Tot ze op een leeftijd (20+) kwamen waarop ik meer last had van ziektes dan zij. Als ik weer eens zwaar koortsig zit te hoesten onder mijn dekentje dan neemt mijn jongste twintiger het oproken van mijn pakje sigaretten op zich. Zijn zorgzaamheid is ontwapenend.
Ondanks alles deed het mij plezier dat jullie kleine uk weer beter is.
Een reactie posten